स्पंदन

क्लिक्स!

2011-12-10T03:24:00.000-08:00

माझ्या होस्टेलच्या मेसमध्ये एक भलामोठा फ़लक आहे. त्यावर लिहिलंय की "अन्नाची नासाडी करू नये कारण भारतात ६३ टक्के मुलं उपाशी झोपतात. त्याच मेसमध्ये किशन नावाचा एक गोंडस पोरगा काम करतो. तो स्वत: शाळेत नाही जात पण आमच्यासारख्या लोकांच्य़ा पिण्याच्य़ा पाण्य़ाची व्यवस्था करतो. तो आमची तहान भागवतो पण त्याच्या शिक्षणाची तहान कोण भागवणार? मेसवाले तिथं निरक्षरतेचं प्रमाण सांगणारा एखादा फ़लक का नाही लावत?

---------------------------------------------*************---------------------------------------------------------------------

एका अनपेक्षित सायंकाळी मुंबई परत एकदा हादरली स्फ़ोटांनी! मीही घरबसल्या हादरलोच कि...लगेच सगळ्या मित्र नातेवाईकांना फ़ोन केला आणि सुस्कारा देत आईला म्हणालो, "आपले सगळे ठिक आहेत. काळजी नको!"

तेव्हा स्वत:चीच घृणा वाटली मला...आपले म्हणजे नक्की कोण? आणि जे आपले नाहीत त्यांचं काय? जे जखमी झाले, मेले त्यांचं काय? सगळ्यांचाच ठोका चुकला पण दुसऱ्यादिवशी मुंबईकर सकाळची लोकल पकडायला विसरला नाही. मुंबईकरांच्या ’स्पिरीट’चं कौतुक वगैरे झालं आणि मी पण आपल्या कामात मग्न झालो...आपण नक्की काय बनत चाललो आहोत? खंबीर? का बोथट?

---------------------------------------------*************---------------------------------------------------------------------

बऱ्याच वर्षापूर्वीची गोष्ट आहे. भल्या पहाटे पुण्यात पोहोचलो होतो. बस सिग्नलपाशी थांबली होती. सिग्नलजवळच्या फ़ुटपाथवर एक भिकारी काही लाकडं पेटवून फ़ाटक्या कपड्यातलं अंग शेकत होता. त्याच्या डाव्या पायावर एक जखम, किंचित उजाडलेल्या पहाटेतसुध्दा ठळक दिसत होती. अचानक तो पाय झटकून ओरडू लागला. त्या जखमेवर कोळसा पडून ती पेटू लागली होती. पण सभोवतालच्या गर्दीतून चालणाऱ्या कोणीच त्याच्याकडे लक्ष दिलं नाही. तो एकटाच असहाय्यपणे पाय झटकत, व्हिवळत राहिला. बस निघून गेली आणि मीही...असहाय्यपणे!

आता वरचेवर पुण्यात येतो तेव्हा बॅगमध्ये मलम असतंच...त्या सिग्नलपाशी गाडी थांबल्यावर मी शोधतो त्याला....तिथे फ़क्त राख दिसते धुमसणारी!

---------------------------------------------*************---------------------------------------------------------------------

एकदा आईबाबांबरोबर बसने औरंगाबादला चाललो होतो तेव्हाची गोष्ट. रस्त्याच्या दोन्ही बाजूला दूरवर पसरलेली पडीक शेतजमीन होती...अचानक नजर गेली त्या जमिनीपुढे ठिपक्याएवढ्या दिसणाऱ्या दोन जीवांकडं...एक आई आपल्या छोट्या पोराचं बोट धरुन त्या पडक्या शेतातून जात होती. सुर्य डोक्यावर आला होता. मला दूर बसमधूनसुध्दा तिच्या चालण्यातला थकवा जाणवला. तिची चाल रेंगाळली पण ते पोर तिचा हात सोडून पुढे चालत राहिलं. ती माउली चार-पाच पाउलं पुढं चालली मात्र, भोवळ येऊन तिथंच बेशुध्द पडली! ते पोर मात्र आपल्या धुंदीत चाललं होतं आणि त्याची आई मागं… बेशुध्द पडलेली....मला ओरडावसं वाटलं पण जमलं नाही. पटकन मागं वळून बघितलं तेव्हा आई बाबांच्या खांद्यावर डोकं टेकवून झोपली होती. त्या कोवळ्या वयात पहिल्यांदाच मला माझ्या नशिबाची लाज वाटली असेल...

---------------------------------------------*************---------------------------------------------------------------------

परवा सकाळी खुशीत होतो..बाबांनी डेबिट कार्डवर पैसे टाकले होते. त्यादिवशी खरेदी केली, पिक्चर पण पाहिला आणि एक मस्त पिझ्झा पण हाणला. संध्याकाळी चौकात डोंबाऱ्याचा खेळ पहायला मिळाला. एक माणूस दोरीवरून चालण्याची कसरत करत होता तर त्याचा मुलगा खाली ढोल बडवत नाचत होता. खेळ संपला, गर्दी पांगली पण माझ्या सामाजिकदृष्ट्या जागरुक वगैरे असलेल्या स्वभावाला राहावलं नाही म्हणून त्या मुलाजवळ गेलो आणि विचारलं "काय मित्रा, शाळेत जातोस का नाही?"

तो नाही म्हणाला. कारण विचारल्यावर कळलं कि वडील दम्याने आजारी असतात. अश्या अवस्थेतही ते हे खेळ करून कसंबसं आपलं घर चालवतात. "जिथे दोन वेळचं जेवण परवडत नाही तिथं शाळेची चैन कुठून परवडणार दादा?" बाप म्हणाला. माझ्याकडे उत्तर तयार होतं पण देऊ शकलो नाही. त्या मळकटलेल्या कोमल हातांनी एक सणकन मुस्काटीत मारल्यासारखं झालं मला..तो बाप त्याला इतक्यात घेऊन पण गेला. मी तिथंच थिजलो. बाबांना त्याचक्षणी कित्ती फ़ोन ट्राय केले...बाबा मिटींगमध्ये होते आणि माझ्या खिशात पैसे संपत आलेलं डेबिट कार्ड होतं!

---------------------------------------------*************---------------------------------------------------------------------

ह्या सगळ्या घटनांमध्ये साम्य काहीच नव्हतं पण सगळ्या तितक्याच तीव्रतेने मनावर कोरल्या गेल्या आहेत. प्रसंग वेगवेगळे, स्थळ-काळ वेगळे पण अनुभवलेली अस्वस्थता तितक्याच तोडीची. आपण सर्व अश्या घटनांचे साक्षीदार बनतो पण त्यांचे विविध कंगोरे उलगडून कधी बघितलं तर स्वत:च्या आयुष्याबद्दलचा एक नवा दृष्टिकोन मिळतो. अश्या घटना आपल्या नकळत आयुष्याबद्दलच्या जाणीवा स्पष्ट करुन देतात. आपण किंचीतसे बदलेलो असतो.

घरची आणि आईची मिठी सोडवून आता होस्टेलवर राहतो. आई नसते काळजी करायला आणि लाड पुरवायला पण औरंगाबदेतला तो प्रसंग आठवला की माझं दु:ख शुन्य वाटतं त्या तान्हुल्यापुढे!

दिवाळीच्या खरेदीसाठी बाबांनी ह्यावेळी डेबिट कार्डवर जरा जास्तच पैसे टाकले. मेसमधला किशन दिवाळीसाठी राजस्थानला आपल्या गावी चालला होता. ह्यावेळी स्वत:पुरती चैन न करता आम्ही सर्व होस्टेलवरच्या मित्रांनी त्याच्यासाठी कपडे आणि मदत म्हणून काही पैसे त्याला दिले. त्याला सोडायला पुणे स्टेशनवर देखील गेलो होतो आम्ही. प्लॅटफ़ॉर्मवर एक म्हातारा भिकारी दिसला...पायावर काळपट जळल्याचे डाग होते. बहुधा तो त्या सिग्नलवरचा....तोच असावा कदाचित!

---------------------------------------------**********************-----------------------------------

कसं होईल रे आपलं

2011-08-29T09:37:00.000-07:00

"कसं होईल रे आपलं"

तिचा नेहमीचा प्रश्न

माझी क्षितिजावरची नजर

होत जाते तीक्ष्ण

"होईल गं सारं ठिक"

माझा काहीसा खोटा आविर्भाव

तिला पटत नाही

ती वाचते नजरेतला भाव

लाटा आदळत राहतात

किनारा सरकत राहतो

तिच्या माझ्या अबोल्यात

वेळ रिकामा जात राहतो

माझं डोकं तिच्या खांद्यावर

नकळत स्थिरावलेलं

"कसं होईल रे आपलं"चं कोडं

तेव्हाच तिनं सोडवले

जगणे हरवले होते

2011-05-08T04:21:00.000-07:00

श्वास होते चालू, जगणे हरवले होते

देशाचे ह्या भाग्य, कोणी फ़िरवले होते?

कोण कुठले प्रेषित, एकजात भोंदू सारे

अजाणता आम्ही कोणाला, देव ठरवले होते

उभा देश झाला जखमी, रक्त धर्माचे वाहले

कुठल्या स्वातंत्र्याचे झेंडे, तेव्हा मिरवले होते?

सुताने गाठता येतो स्वर्ग सिध्द होते झाले

जेव्हा त्या महात्म्याने एक चाक फ़िरवले होते

स्वप्ने सोनेरी होती तेव्हा डोळ्यात आस होती

काय झाले आमचे आज, काय ठरवले होते?

वायफ़ळ बडबड

2011-03-22T04:12:00.001-07:00

सुर्याला असा घाम वगैरे येतो का?

अन चंद्राला जागरणाचा त्रास वगैरे होतो का?

झाडाला सावली कोण देतं?

पंखांना उंचीची भीती वगैरे वाटत नाही का?

कोतवाल पक्ष्याची नक्कल कोण करतं?

झाडांच्या मुळांना अंग झटकावंसं वाटत नाही?

पाण्याल तहान लागते का?

मासे कशाला रडत नाही?

पृथ्वी भोवळ येऊन पडत कशाला नाही?

आणि असे असंख्य प्रश्न

जे गाडले होते ’वायफ़ळ बडबड’ म्हणून

माझ्या घरामागच्या शाळेवर बुलडोझर फ़िरविला

तेव्हा अचानक बाहेर आले!

ते दिवस

2010-10-07T01:33:00.000-07:00

ते मंतरलेले दिवस, विसरू कसे?

कुणी सांगाल का, ते दिवस परत जगू कसे?

ते कट्ट्यावरचे किस्से अन लेक्चरचे उसासे

ते भजी अन सामोसे, विसरू कसे?

ती कॅम्पसमधली टपरी, त्या F.Y.च्या पोरी

ते थॅंक्यू ते सॉरी विसरू कसे?

अरे तिला हटव उद्या हिला पटव

परवाची कोण रे ती, तिचं नाव जरा आठव

देता कोणी थम्स अप, सालं हार्ट आमचं चोक अप

दिवसा हजार ब्रेक अप, पचवू कसे?

क्लासमध्ये आपला धाक, ठरलेला शेवटचा बाक

बसलाच दुसरा कुणी, त्याला दिली चपराक

पहिल्या बाकावरची मंडळी, साली पत्रकार सगळी

खरडती वह्यांच्या पत्रावळी, किडे कसे….

वर्गातल्या काकू, सरस्वतीचा अवतार

परीक्षेत उपकार, मानू कसे?

विसरलेली थिअरी, गोंधळलेली केमिस्ट्री

पेपर साला मिस्ट्री, लिहू कसे?

हाती येता निकाल, जाहला उष:काल

फ़र्स्ट क्लासात पास, झालो कसे?

निकालाचा सरता जोश, आला थोडा होश

कॉलेजचे दिवस, सरले कसे?

पाऊल निघता निघेना, आसवे थांबता थांबेना

कॅम्पसशी ह्या नाते, तोडू कसे?

तिची नजर

2010-10-02T07:06:00.001-07:00

सृष्टीचे सौंदर्य न्याहाळता,खुलत जाते तिची नजर

अन नाजूकश्या देहाबरोबर, डुलत जाते तिची नजर

नेत्र दोन पर्णाक्षी अन सामर्थ्य लक्ष दीपांचे

सुर्यही झाकोळून जातो तेज सांडता तिची नजर

एकाच तीक्ष्ण कटाक्षाने घायाळ पाहणारे

हवेहवेसे घाव करीते कट्यार बनूनी तिची नजर

अंतरंगात तिच्या डोकावयाचे भाग्य मिळू दे जरा

एरव्ही क्षितीजाशी जोडलेली गुढ तिची नजर

एकही प्याला न रिचवता झिंग ही कसली?

मदिरेहून मादक अशी विलासी तिची नजर

तिच्या नजरेवरचे हे शेर कळले तिला जेव्हापासून

भितीनेच हमखास चुकवितो आता तिची नजर

पावले जपून टाक

2010-04-01T10:23:00.000-07:00

पावले जपून टाक, रात वेडी आहे

चंद्रावरची रात आज नागमोडी आहे

इथल्या पिसवांनी घेतले, बळी हजार निष्पापांचे

तुझ्याही रक्ताला आज, तीच गोडी आहे

नव्हते कधीच ऎकलेले आवाज हे कोणाचे

ह्या गगनभेदी किंकाळ्यांचा थाट तोडी आहे

तुझ्या आठवणी....

2010-03-24T23:18:00.000-07:00

(1)

तुझी पत्रं कोणाला सापडतील म्हणून
जेव्हा माळ्यावर जाऊन गुपचुप जाळून टाकली होती
तेव्हा काहीसा रडलोही होतो मी
आणि तूदेखील रागावली होतीस
आता इतक्या वर्षानंतर माळ्यावर
काही जळलेले कागद मिळाले आहेत
थोडे अजून ओलेच आहेत
थोडे अजून धुमसत आहेत!

(2)

मला कवितांचा नाद तूच लावलास
आणि ’गुलजार’चा फ़ोटो भेट म्हणून दिलास
तेव्हापासून त्या फ़ोटोतल्या गुलजारने
तुझ्या माझ्या सहवासातील प्रत्येक क्षणावर
लिहील्या आहेत कविता...
तुझ्या जाण्याने पण आता तोही एकाकी झालाय
काल पाहीलं तेव्हा ’हजार राहे मुड के देखी’
लिहीत होता वेडा!

आता माझ्या साऱ्या गोष्टी

2009-10-10T06:09:00.000-07:00

आता माझ्या साऱ्या गोष्टी
तुझ्यापाशी येऊन थांबतात
वाहणारे वारेही हल्ली
तुझीच कहाणी सांगतात

तुझ्या डोळ्यात खोलवर
झोप माझी विरलेली
तुझी माझी स्वप्नभेट
रोज रात्री ठरलेली
स्वप्नातल्या त्या गप्पांसोबत
रात्रीही हल्ली लांबतात

खिडकीतून झिरपणारी किरणे
अंगावर येताना वाटते असावा तुझाच हात
डोळे उघडल्यावर पण कळते सारे खरे
मिठीतल्या उशीनेही केलेला असतो घात
किरणे काय, उशी काय
सारे तुझेच अस्तित्व सांगतात

तु सांडलेल्या मोगऱ्याच्या गंधाचा
मी करत राहतो पाठलाग
कळ्याही वाटेवरच्या अवचित येतात खुलून
तुझा श्वास दरवळतो बनून पराग
चालता चालता शेवटी तुझ्या मिठीत येऊन पोहोचतो
आणि पुढचे सारे रस्ते संपलेले असतात

हसण्याचेही आताशा मी

2009-10-07T08:44:00.001-07:00

हसण्याचेही आताशा मी कर्ज काढलेले
जगण्यासाठी श्वास थोडे उसने घेतलेले

शत्रूंच्या शोधात काल निघालो मी जेव्हा
मित्र माझे नेमके वाटेत भेटलेले

मनात धुंडाळता अलगद आठवणींचे कप्पे
तिच्या नावाखाली काही अश्रू सांडलेले

आयुष्यभर शोधिली मी माझ्या जगण्याची कारणे
उत्तर शेवटी मिळाले मरणाशी सांधलेले

नकोच होते एवढे तरी मागून घेतले मी
हवे होते मात्र जे न घेताच राहीले

कविता का? कुणावर? कशासाठी?

2009-09-08T10:16:00.000-07:00

कविता का? कुणावर? कशासाठी?
असले क्षुल्लक प्रश्न विचारु नये कधी
मनातल्या भावना मोकळेपणाने मांडत्या आल्या असत्या
तर कुणी कविता केली असती का कधी?

काही लोकांना कविता वाचल्यावर "हि कविता कोणावर केली?", "असल्याच कविता का करतोस?" असले प्रश्न विचारण्याची सवय असते पण प्रत्येक वेळी उत्तर देण्यासारखं असतंच असं नाही. एखाद्या कवितेवरुन तुमच्या आयुष्यावर तर्क-वितर्क केले जातात. हे कधी कधी नकोसं वाटतं...असले प्रश्न विचारणाऱ्यांना माझ्यापरिने दिलेलं उत्तर....आता "हि कविता कुणावर केली आहेस?" असं विचारलं नाही म्हणजे मिळवली!

आधीच कळलं होतं.....

2009-08-31T11:15:00.000-07:00

भावनाशुन्य जगावं लागेल हे आधीच कळलं होतं
पुढची संकटं ओळखून आधीच पाऊल वळलं होतं

तुझ्या जाण्याने फ़ारसं दु:ख झालं नाही कदाचित
तुझं जाणं तुझ्याआधीच मला कळलं होतं

मनातल्या आठवणींचा वृक्ष हलला होता जरासा
पिवळं होण्याआधीच तुझं पान गळलं होतं

यार कसले जपले तेही उलटलेच शेवटी
मरण्याआधीच त्यांनी माझं सरण जाळलं होतं

कुठल्याही कंपूत मला सामील केले नाही कोणी
मी येण्याआधीच माझं त्यांनी नाव गाळलं होतं

त्यांच्या प्रासादात बोलावणं नव्हतं तरी गेलो होतो एकदा
पण जा म्हणण्याआधीच माझं पाऊल वळलं होतं

हल्ली मला गजल हा प्रकार बराच खुणावतोय पण ते लिहिणं भरपूर कठीण आहे हे लिहिताना लक्षात येते. याआधी पण मी दोन-तीन वेळा प्रयत्न केला होता पण आधीपेक्षा ह्यावेळी जरा जमून आल्यासारखे वाटते. माझी एक आधीचीच आठ ओळींची कविता आहे तिला आणि पाच शेर जोडून हे गझल लिहिण्याचा प्रयत्न केला आहे. अभिप्राय जरुर कळवा.

हल्ली माझ्या नकळत

2009-08-29T12:37:00.000-07:00

पेनातून हल्ली
माझ्या नकळत
मनात दडवलेल्या गोष्टी
अलगद कागदावर उतरतात
मी तिऱ्हाईताप्रमाणे बघत राहतो
माझ्याच मन, पेन व हातानी
माझ्याविरुध्द चालविलेले हे डाव
आणि टेबलावर वाढत जाणारे
कवितांचे बाड!

काल भर चौकात

2009-08-11T12:12:00.000-07:00

काल भर चौकात एका म्हाताऱ्यामागे
एक पिसाळलेला कुत्रा लागला
म्हातारा पळू लागला जिवाच्या आकांताने
पाहत होता बाजार सगळा
एवढ्यात कुठून कोण जाणे
एक काळं टि-शर्ट घातलेल्या माणसाने
झाडली कुत्र्यावर एक गोळी
कुत्रा तिथेच गतप्राण झाला
फ़ोडून एक किंकाळी
भेदरलेल्या म्हाताऱ्याभोवती
एव्हाना घोळका सारा जमला
त्या इसमाच्या नावानेही
जयघोष सुरु झाला
कोणी म्हणालं
त्या हिंदू माणासनं म्हाताऱ्याचा जीव वाचवला
तो म्हणाला "मी हिंदू नाही!"
आणखी कोणी म्हणालं
त्या मुस्लिम माणासनं म्हाताऱ्याचा जीव वाचवला
तो म्हणाला "मी मुस्लिम नाही!"
आणखी कोणीतरी बोलला की
त्या ख्रिस्ती माणासनं म्हाताऱ्याचा जीव वाचवला
तो म्हणाला "मी ख्रिस्ती नाही!"
ह्यावर त्याला लोकांनी विचारलं
’तु कोण आहेस?’
तो म्हणाला मी काही देव-धर्म मानत नाही
मी एक नास्तिक आहे
हे ऐकताच कोणीतरी ओरडलं
त्या हिंसक नास्तिकाने
एका कुत्र्याचा बळी घेतला
ठेचा त्याला!"

काल भर चौकत एका नास्तिकामागे
एक पिसाळलेला समाज लागला!

झाली सांज एकाकी

2009-08-11T11:55:00.000-07:00

झाली सांज एकाकी
कोणी वाजवेना पावा
सूर हरपल्या मनी
कृष्ण दाटून का यावा?

का रंग मावळतीचे
आज काळॊखी बुडाले
का पंख परतीचे
आज नाही ऊडाले
काजळता संध्याकाळ
वाहे उदासीन हवा

अवघडलेला चंद्र
चांदणीही बुजलेली
अवेळीच्या काळोखाने
रातराणी कोमेजलेली
झुळूक हळवी येताच
उर का भरावा?

पिसे होई मन
धावे दिशाहीन
वाट चाले आंधळी
क्षितिजात होता लीन
सैरभैर धरणीला
कंप का फ़ुटावा?

कॅंटीन, कट्टा, कॅम्पस आणि कॉलेज!

2009-06-19T23:00:00.000-07:00

’कॉलेज लाईफ़!’ ह्या दोन शब्दांत उभ्या आयुष्याला पुरतील अशा आठवणी दडलेल्या असतात. मनात जपलेल्या ह्या हळुवार आठवणींचा पट उलगडताना एका आगळ्याच विश्वात आपण पोहोचतो. जीवनातली हि काही वर्षे पुढे सरकूच नये असं मनोमन वाटत राहतं. निसर्गचक्राच्या नयनरम्य अश्या वर्षाऋतूपासून सुरु झालेला हा प्रवास, मग पावसासारखा तोही चैतन्यदायी असेल ह्यात नवल ते काय? तरुणाईचा हा उत्साह, हि गती पाहून काळाची गती सुध्दा फ़िकी वाटू लागते. अश्या ह्या उधाणलेल्या तरुणाईवर स्वार होऊन आयुष्याच्या केलेला बिनधास्त प्रवास म्हणजेच कॉलेज लाईफ़!

कॉलेजचे पहिले दिवस म्हणजे तर एक गंमतच असते. मनात माजलेलं प्रश्नांचं काहुर, शंका, नवे मित्रमैत्रिणी, नवं जग, नवे विषय, नवे शिक्षक......सारं काही नवंच असतं म्हणा ना! मग हळुहळु ओळखी वाढू लागतात, इतर गोष्टिंशी जुळवून घेणं होतं, प्रोफ़ेसर कितीही कंटाळवाणे असले तरीही क्लासमध्ये बसून राहण्याची सवय होते(कारण लेक्चर्स बंक करण्याची धाडस तोपर्य़ंत ’विकसित’ झालेलं नसतं!) एक ना अनेक अशा घडामोडींनी हे दिवस मंतरलेले असतात. त्यात भर म्हणून सीनीयर्सचे उपदेश ऐकावे लागतात व नवखे असल्याने काहीजण "अमक्याला मस्का मार!", "अमकी एकदम खडूस आहे" असल्या गोष्टी मनापासून ऐकूनही घेतात.

एव्हाना मोर्चा कॅंटिनकडे वळलेला असतो. बाहेर पडणारा पाऊस व आत बसून खाल्लेली खमंग वासाची भजी व एक गरमागरम चहा! कॅंटिनवाला वयाने कितीही मोठा असला तरी त्याला एकेरी नावाने हाक मारणं हे कॅंटिन संस्कृतीचं एक ठळक लक्षण मनोभावे पाळलं जातं. कॅंटिनवाल्याशी ’सलगी’ व ’उधारी’ ह्या काळानुसार वाढवायच्या गोष्टी आणि त्या कधीकधी बऱ्याच वाढलेल्या असतात. इथे बसून केलेल्या विविध विषयांवर चर्चा, आखलेले बेत, एकामेकांची केलेली थट्टामस्करी, साजरे केलेले वाढदिवस म्हणजे कॉलेज लाईफ़चा कळसच!

जी गोष्ट कॅंटिनची, तीच कट्ट्याचीही! कट्टा म्हणजे पार्किंग लॉटपासून कॉलेजमधल्या पायरीपर्य़ंत कुठही जमविलेला अड्डा! कुठच्याही कॉलेजामध्ये असे कट्ट्याच्या रुपातून तरुणाईच्या चैतन्याचे वृक्ष बहरेलेले असणं हे तिथलं ’कॉलेजपण’ सिध्द करत असतं. आणि त्या वृक्षाला लगडलेल्या आठवणींची फ़ळं तितकीच आल्हाददायी व मधुर असतात. कुणी उत्स्फ़ुर्तपणे वाचलेली स्वत:ची कविता, कुणी सांगितलेला ’संता-बंता’चा विनोद, कुणी मोकळ्या केलेल्या आपल्या भावना तर कुणी जवळ येत असलेल्या परिक्षेची आठवण(आणि नंतर त्याला पडलेला मार!)...सारं कसं मनाच्या वहित मोरपिसासारखं जपून ठेवण्यासारखं!

मैत्री खुलते ती इथेच! कॉलेजपुरते मर्यादित न राहता इतर काळीही सुखादुःखात साथ देणारे जीवभावाचे मित्र हे ह्याच वळणावर भेटतात. त्यात अश्या वळणावर कुणी प्रेमाबीमात पडले तर मग विचारुच नका! सभोवतालच्या जगाचा विसर पडायला हे एक कारण पुरेसं असतं. त्यांच्या कानात मग ’प्रथम तुज पाहता’ पासून ’पहला(का दुसरा?) नशा’ पर्यंतची गाणी वाजत राहतात. आणि अश्या सुरळीत चाललेल्या ह्या ’लव्हस्टोरीत’ परिक्षा व्हिलन सारख्या येतात आणि हळुवारपणे धडकणाऱ्या ’हार्ट’चा भोपळा करुन जातात.

एकूण हे कॉलेज लाईफ़ हे असं एकावेळी अनेक गोष्टींनी भारुन गेलेलं असतं. डोळ्यात उजाडणारी स्वप्ने, चेहऱ्यावरुन सांडणारं तेज, प्रवाहाविरुध्द ठाकण्याची ताकत, आणि जग बदलण्याची जिद्द आणि अश्या बऱ्याच असामान्य गोष्टी आपल्या अंगात संचार करत असतात, तरुणाई नामक एका प्रचंड उर्जा असलेल्या विजेचा स्पर्श होऊन आपणही उर्जित झालेलो असतो. ती उर्जा योग्य व चांगल्या कार्यासाठी वापरणं ह्यातच कॉलेज लाईफ़च, सार्थक असतं.

मग खुप खुप वर्षानंतर जेव्हा आपली खोली साफ़ करताना ह्या आठवणी जिवंत असलेल्या फ़ोटोंचा आल्बम नकळत मिळतो, एकएक फ़ोटो पाहताना चेहऱ्यावर हास्याची कळी खुलत जाते, मन पुन्हा तरुण होतं, कानात तोच कट्ट्यावरचा गोंधळ घुमू लागतो व आपण मनाशीच गाऊ लागतो

"वो भूलीं दास्तॉ, लो फ़िर याद आ गयी!"

एकटे आपण घाबरलेले

2009-05-13T23:47:00.001-07:00

एकटे आपण घाबरलेले
स्वत:त कुठेतरी गुंतलेले
स्वैर भटकणा~या मनासोबत
आपणही कुठेतरी भरकटलेले

नात्यांपासूनी दूर अन कोंडलेली दारे
सुर्यही अंधारलेला, घुस्मटलेले वारे
मन चंद्र, जळे एकटेच
न लुकलुकती तारे

न सरती आता राती
नुसत्याच वाती जळती
करुन किव जगण्याची
उरकतो आठवणींची माती

मग दिसतो एक वाडा
दूर गावात वसलेला
एक तटस्थ चेहरा
सुर्यास्त बघत बसलेला

काही आकृत्याच दिसती
नाचताना, बागडताना
मीही मग होतो
त्यांच्यातलाच एक तान्हा

मग आई कुठूनशी येते
अन दिवा लावूनी जाते
कुशीत तिच्या त्या रात्री
सारे घर झोपी जाते

आई मात्र एकटिच
हलकेच डोळे टिपते
आर्त स्वरात एकटिच
अंगाई गात राहते

मी हळूच होतो जागा
ह्या गावाकडच्या स्वप्नातून
अन वाट चालतो शहराची
माणसांच्या तुंबलेल्या गटारातून

जिथे भावनाच झाल्या पोरक्या
वेदनांना, स्पंदनांना
आणि कान झालेत बहिरे
गर्भी आक्रोशणा~या रुदनांना

अश्रु पुसण्यास कोणी नाही
डोळे खोल, सुस्तावलेले
सभोवताली नाही कोणीच
एकटे आपण असेच......घाबरलेले

गुलजार

2009-01-27T08:54:00.000-08:00

गुलजार,
जेव्हा माझ्या भावना बनतात तुझे शब्द
तेव्हा तू आणि मी
चालत राहतो एक अनामिक वाट
वाटेवर तू शिंपीत जातोस
तुझ्या शब्दभांडारातले मोजकेच शब्द
मी ते वेचत असतो तुला दाद देत
तुझ्याही कल्पनांना मग धुमारे फ़ुटू लागतात
व जेव्हा तू ठेवतोस माझ्या वेदनांवर बोट
तेव्हा मात्र तू होतोस असह्य
पण तरीही का कोण जाणे, तुझा आवाज ऐकत रहावासा वाटतो
तु केलेल्या माझ्या असह्य वेदनेवरच्या सुसह्य कोटीला
साथ असते वाहणा~या अश्रुंची
आणि इथं घडतो एक संगम
तुझे शब्द व माझ्या अश्रुंचा
ज्यात मी अथांग बुडतो
काही वेदना विसरण्यासाठी
तर काही ताज्या करण्यासाठी

ही ओळ शेवटची

2008-12-18T08:01:00.000-08:00

ही ओळ शेवटची तुझ्याचसाठी होती

ती शुष्क आसवेही तुझ्याचसाठी होती

होती चूक माझीच हे आता उमजे मला

तुझ्याविना जगण्याची इच्छाच खोटी होती

दु:ख होते भरपूर सोबत कळाही मनाच्या होत्या

तुझ्या विरहाची वेदना मात्र फ़ार मोठी होती

पुढे नव्हते आयुष्य आता मार्ग परतीचे होते

परतीच्या वाटेवर तुझी याद गाठी होती

अवेळीच्या पावसा

2008-04-01T02:28:00.001-07:00

मी म्हटलं पावसाला
"अरे अवेळीच्या पावसा
असा कोसळू नको पुन्हा पुन्हा"
पाऊस म्हणाला
"वरुन(ण) ऑर्डर आली
यात माझा काय गुन्हा?"

आम्ही ’निसर्गप्रेमी’

2008-04-01T02:26:00.000-07:00

सुख सुख म्हणून माणूस धावला सुखामागं
त्यानं निसर्गापासून फ़ारकत घेतली
एक ’सुधारीत’ दुनिया उभी केली
पण ह्या दुनियेचं अंतिम सत्य काय,
तर माणसच्या जीवावर उठलेला माणूस
-दिलीपकुमार नाईक

अशाच एका दुनियेत राहणारी
आम्ही काही माणसं आहोत
पण ’निसर्गप्रेमी’ म्हणून जेव्हा आम्हाला संबोधले जाते
तेव्हा मिळणारा आनंद
"माणूस" ह्या एका शिवीने संबोधल्या जाण्य़ापेक्षा
खुप अधिक असतो..........

पृथ्वी आमची माता आहे
असं आभाळाएवढी छाती पुढे करुन सांगतो आम्ही
पण स्वत:च्या मातेवर होणारे बलात्कार पाहताना
आमचं रक्त पेटून न उठणारे षंढ आहोत आम्ही
तो बलात्कार पाहताना आम्ही काहीच करु शकत नाही
कारण तिचा पदर खेचण्यात
आमचेही हात नकळत गुंतलेले असतात

रोजच्या जीवनातील दंगलीतून
चार घटका शांती लाभावी म्हणून
आम्ही निसर्गाच्या कुशीत शिरतो
भटकतो...रिफ़्रेश होतो
पण परत त्या मानवी जीवनाच्या दंगलीचा भाग बनताना
त्या चार घटका मनात कुठंतरी ठेचल्या जातात
नाहीतर पहा कधी डोळे फ़ोडून ती वनराई
शांत दिसणा~या त्या वृक्षांमागून
एक रुदन ऐकू येत असतं
स्वरक्षणार्थ एक आक्रोश चाललेला असतो

आणि एरव्ही काव्यमय भासणा~या त्या पक्षांच्या कुजनात
दडलेला असतो एक आर्त स्वर
जो वरवर कितीही श्रवणीय आणि आल्हाददायी वाटत असला
तरी आतल्या आत पोखरत जात असतो

पण आम्ही आपले निसर्गकवी मात्र
त्यांना शब्दजडीत उपमांनी मढवून
आपली पोळी भाजून घेतो
पण ग्लोबल वॉर्मिंगचे चट्टे सहन करता करता
त्यांचा गळाही कधीतरी सुकून जाईल
आणि डरकाळ्या फ़ोडणारा तो वाघोबाही
आपलं अस्तित्व संपल्याची घोषणा देईल
तेव्हा आम्ही जागे होऊ
त्यांच्या नावे एक स्मारक बांधूव आपल्याही थडग्याची तयारी करू

संतानाही आता कॉम्प्यूटरचा संग...

2008-04-01T02:24:00.000-07:00

संतानाही आता । कॉम्प्यूटरचा संग
लॅपटॉप हॅंग । तुकोबाचा ॥

अभंग ऑनलायन । वाचते विठामाय
केला रिप्लाय । विठ्ठलाने ॥

अभंग रेकॉर्डेड । ऐकता गोड ।
मदरबोर्ड । पावन झाला ॥

सोडली लेखणी । धरता किबोर्डाचा संग ।
टायपिले अभंग । सेकंदात ॥

अवघी नगरी । कॉम्प्यूटरमय झाली ।
सिलिकॉन व्हॅली । पंढरीची ॥

तुका म्हणे आता । पुरे पंढरीची वारी
पाहिलेली बरी । इंटरनेटावरी ॥

रिअलिटी

2008-04-01T02:21:00.000-07:00

आपण किती खोटारडे आहोत
हे आपल्याला पुरेपुर माहित असतं
मनातले विचार आणि ओठावरचे शब्द
ह्यांचं कधीच जुळत नसतं

तरीही स्वत:वर एक मुखवटा घालून घ्यायला
आपण कंफ़र्टेबल असतो
कारण त्या मुखवट्यावर
’माणूस’ नावाच्या ब्रॅण्डचा लेबल असतो

आपण आपल्या वरवरच्या ब्रॅण्डेड कपडयात
स्वत:साठी नागडेच असतो
पण समाजात फ़िरताना आमची कातडी
आम्ही खुंटिला टांगत असतो

मुळातच सोशल बनण्याच्या नादात
आपण सुपरफ़िशिअल बनत चाललो आहोत
रिअलिटी हि आहे कि आम्ही
आर्टिफ़िशिअल बनत चाललो आहोत

रिस्क

2008-02-18T22:32:00.000-08:00

कधी कधी रिस्क घेणंसुध्दा रिस्की वाटू लागतं. मनात धाकधूक सुरू होते. अनेक विचार मनात रूंजी घालायला लागतात. मन ताब्यात राहत नाही. मनातल्या मनात एक धडपड सुरू होते. मनात प्रश्नचिन्हं ठेऊन पुढची पाऊलं टाकली जातात. आयुष्यच रिस्की बनून जातं.

आपल्या समाजव्यवस्थेत ’प्रवाह’ नावाची एक गोष्ट असते. तिच्याविरुध्द कोणी जाताना दिसला कि लगेच त्याच्या कृतीबद्दल प्रश्नचिन्हं निर्माण केली जातात. प्रवाहाविरुध्द जाणं हीसुध्दा एक रिस्कच असते. आमची पिढी हिच रिस्क घेण्याबाबत साशंक होत आहे. एका बाजूने प्रवाहात वाहणा~यांचा लोंढा तर दुसरीकडे प्रवाहाविरुध्द बंड पुकारुन आज समाजात उच्च स्थान प्राप्त केलेले वीर, ही दोन्ही उदाहरणं आम्हा विद्यार्थ्यांपुढे आहेत. पण प्रवाहाविरुध्द जाणं हि एक मोठी रिस्क आहे असं समजून आम्ही स्वत:च्या मनाविरुध्द का होईना, प्रवाहातच राहण्याचा मार्ग निवडतो. वाहत्या गंगेत हात धुण्यातच आपण समाधान मानतो.

मी विज्ञान शाखेचा विद्यार्थी आहे. इथे शिकणारा प्रत्येक विद्यार्थी हा इंजिनीयर वा डॉक्टर बनण्याचे स्वप्न घेऊनच आलेला असतो. इंजिनीयर वा डॉक्टर हि विज्ञान शाखेची परंपरा आहे. ह्या परंपरेविरुध्द विचार करणा~यांना इथे वाळीत टाकलं जातं. सगळं वातावरणच असं निर्माण केलं जातं कि ज्या विद्यार्थ्याला अभियांत्रिकीत अजिबात रस नाही तोसुध्दा नकळत इंजिनीयर बनण्याची स्वप्नं पाहू लागतो. बक्कळ पगारातल्या तथकथित आरामदायी जीवनाची चित्रं नकळत कॅनव्हासवर रंगवू लागतो. आपल्या सगळ्या आवडी, इच्छा मारुन त्याला एका मॄगजळामागे धावायला लावलं जातं. पुढे त्याच्या आयुष्यात फ़क्त फ़रफ़टच लिहीलेली असते.

आजच्या शिक्षणव्यवस्थेबाबत सर्वात उदास करणारी गोष्ट म्हणजे ती एक सक्षम, प्रवाहाबाहेर विचार करण्याची विचारसरणी विद्यार्थ्यांमध्ये राबवू शकत नाही. वाहत्या गंगेत हात धुणा~यांची पिढी निर्माण केली जाते व हात न धुणा~यांना अधर्मी म्हणून घोषित केलं जातं. हि व्यवस्था आपल्याला एका अरूंद व मर्यादित ध्येयापर्यंतच वाटचाल करायला मदत करते. प्ण जीवनातली खरी धावपळ हि त्यानंतरच सुरु होते. पुढचं आयुष्य हे स्वत:च्या हिमतीवर घडवाचं असतं.

अशा समाजामध्ये राहून प्रवाहाविरुध्द बंड पुकारणं हे खरोखरच रिस्की आहे. पण हि रिस्क घेणारे बंडखोर समाजामध्ये असतातच. समाजाने त्यांच्या नावे कितीही वादळे निर्माण केली तरी ते घाबरत नाहीत वा प्रवाहाच्या छताखाली आसरा घेत नाहीत. ते निर्भिडपणे प्रत्येक वादळास तोंड देत शांतपणे मार्गक्रमण करत राहतात.
ध्येयवादी वाटचाल व स्वत:वरचा विश्वास ह्या दोन गोष्टींच्या बळावर आजवर अनेक बंडखोरांनी जग जिंकून दाखवलं आहे. आधी आम्ही स्वत:च्या मर्यादा ऒळखून स्वत:बद्दल अपेक्षा कराव्यात. स्वत:कडूनच अवास्तव अपेक्षा करण्यापेक्षा अपेक्षित वास्तवाचा धाडसाने सामना करावा. समाजात उच्च स्थान मिळ्वायचं असेल तर प्रवविरुद्ध पोहण्याचं धाडस आज न उद्या करावंच लागेल. त्याला पर्याय नाही. स्वत:चं वेगळॆपण सिध्द करण्यासाठी हि रिस्क घ्यावीच लागते कारण प्रवाहाबरोबर वाहणा~यांची गर्दी असते, पण प्रवाबाहेर वेगळा विचार करणा~यांसाठी जागा मोकळीच आहे.

Valentine Day Special....चारोळ्या....

2008-02-13T23:57:00.000-08:00

हल्ली स्वप्नात रोज
तुझीच चाहूल लागते
स्वप्न पाहण्यासाठी मग
रात्रही माझ्यासोबत जागते

हल्ली तू समोर दिसलीस की
नजर लगेच दुसरीकडे वळते
मनात चाललेली धाकधूक
डोळ्यांनाही बरोबर कळते

तुझ्याशी बोलून आल्यावर
मी मनाशी हसत राहतो
तू विणलेल्या शब्दांच्या जाळ्यात
रात्रभर फ़सत राहतो

काय असेल ती रात्र
जिला जोडलेली नसेल पहाट
लखलखणा~या चांदण्यावर मग
सूर्यही जळेल अफ़ाट

मन

2008-01-20T03:14:00.000-08:00

गूज करता पाखरांशी, मन पंखामध्ये रमते
झेप घेऊनी आकाशी, बेधुंद होऊनी जगते

मृगापरी पळते मन हे भ्रमरापरी गुणगुणते
फ़ुलपाखरे बघूनी रानी रंग विविध उलगडते
हिरव्याशार पानांचे चैतन्य मनी सळसळते

पाण्यावरती रांगत जाऊनी मन क्षितिजात गुंतते
गप्पा मारीत चांदण्याशी चंद्रावर जाऊन बसते
स्वप्नांचा एक साज विणता रात्रीच्या कुशीत निजते

स्फ़ोट

2008-01-12T00:45:00.001-08:00

माणुसकी पडली आहे बाहेर
माणसांच्या शोधात
मिळेल का तिला एखादा
एवढ्या मोठया लोंढ्यात

तत्वे झाली एवढी
कि माणूस माणूसकी विसरला
धर्म नावाच्या एका
केळीच्या सालीवरून घसरला

प्रत्येक धर्म शिकवतो माणूसकी
मागत नाही रक्तपात
धर्माच्या नावावर आम्ही
धर्माचाच केला घात

माणूसच घेतोय आज
माणसाच्या नरडीचा घोट
आम्ही फ़क्त कान व डोळॆ मिटतो
ऐकून असले स्फ़ोट

माझी हि कविता भारतभर झालेल्या स्फ़ोटात बळी पडलेल्या निरपराध लोकांना
कौस्तुभ

मुखवटा

2008-01-12T00:42:00.000-08:00

“आणखी नाही जमणार मला
असं मुखवटा घालून जगणं
खोट्या तत्वांशी सांगड घालून
स्वत:कडेच चोरून बघणं”

2008-01-05T22:24:00.001-08:00

तू भेटतोस अजूनही
शब्द रखडून टाकलेल्या
कागदातून जिवंत हो‌ऊन
तू माझ्याशी बोलतोस
तू सोडलेल्या श्वासातूनच
तू घेतोस जन्म
आणि एरव्ही तुझ्याबरोबर मरून गेलेल्या भिंती
धडधडत्या ह्रुदयाने पेटून ऊठतात आजव्या दिवशी
मी मात्र स्तब्ध बसून असतो
तुझा पुनर्जन्म अनुभवत
आणि मग मी ग्लास भरतो
फ़ेसाळलेली बी‌अर रिचवल्यानंतर
तुला माझ्यात भिनवत राहतो
तुला माझ्यात जीवंत करतो

2008-01-05T22:20:00.000-08:00

परत भेटशील का आता?
वेळेचं बंधन पाळलं नाही तरी चालेल
कारण उशीरा येण्याच्या कारणावरून
भांडण्यात काही अर्थ उरला नाही आता

तुला खुप काही सांगायचं होतं
पण डोळ्यातून कधीचंच वाहून गेलंय ते
परत कडा ओल्या करणं
कदाचित जमणार नाही आता

एकाच छ्त्रीत राहून
अर्धंअर्धं भिजणं डोळ्यासमोर आलं
कि मन चिंब हो‌ऊन जायचं
पण ती छ्त्री वा~याबरोबर उडून गेलीय आता

आठवतं तुला?
एकदा चिमणा-चिमणीला घरटं
बांधताना पाहीलं होतं आपण
त्या घरटय़ामध्ये एक भिंत तयार झालीय आता

वर्ष सरलं तरी!

2007-12-31T20:46:00.000-08:00

वर्ष सरलं तरी,
जखमा भरल्या नाहीत
नव्या जखमांना शरिरावर
जागाही उरली नाही
अश्रू आटून गेले
आता भावनाही संपल्या
तरीही का ह्या वेदना
मनात आहे गुंफ़ल्या?
व्यवहारी झालोय मी आता
व्यवहारी जीवन जगतोय
मनातल्या आठवणींचा कप्पा
क्वचितच उघडून बघतोय
का ह बदल माझ्यात?
क बदललंय सगळच वातावरण
धुमसत का राहतं अजूनही
पेटलेल्या मनाचं सरण
नवी पहाट दूर करेल हा काळोख?
का वाढत जाईल हा काळोख?
नाही!
प्रकाशाच्या शक्तिने काळोखी भींतीला
पडेल एक खिंडार...
कोंडलेल्या श्वासाला मिळावे
आता सुस्कारे आकाशाचे
मनाला लाभावे नवचैतन्य
सळसळण~या रक्ताचे
सतारीवर छेडावे आता
स्वर नव्या भूपाळीचे
चिकारीही झंकारत याव्या
घेऊन स्वरगालिचे
विदीर्ण झालेल्या मनाला
फ़ुटावी पालवी नवी
सरत्या वर्षाने गावी
ह्या आसवांची भैरवी

2007-12-07T23:27:00.000-08:00

छेडताना आज तारा
हात स्तब्ध झाले
झंकारणा~या चिकारीतूनही
आज सूर नाही आले
आळवताना राग आज
तार का तुटावी ?
माझ्या वेदनेची आजमाझी सतार का व्हावी?

2007-12-07T23:25:00.000-08:00

झाली सांज एकाकी, कोणी वाजवेना पावा
सूर हरवलेल्या मनात आज कृष्ण दाटून का यावा?
का रंग मावळतीचे आता काळोखी बुडाले
का पंख परतीचे आज नाही ऊडाले
तुटलेल्या संध्येची तार कुणी आज जोडलीच नाही
हरपलेल्या स्वरांची सतार आज कुणी छेडलीच नाही
का गप्प झाली सांज आता शब्दही फ़ुटेना
तुझ्या आठवणीत आज सांज हरवून गेली...........

2007-12-03T22:58:00.000-08:00

काही चारोळ्या.....

माझं विष आता
मलाच डसू लागलंय
गारुड्याच्या पुंगीलाही
आता जग फ़सू लागलंय

तू केलेली जखम
मनात जपून ठेवली आहे
त्रास जास्त होऊ नयॆ म्हणून
रेशमी धाग्याने शिवून ठेवली आहे

अडखळणारा श्वास हा
आहे स्वतःशीच थांबलेला
अश्रूंनी भिजूनसुध्दा
आत कुठेतरी पेटलेला

तुझ्या आठवणींचे निखारे
धुमसत आहे अजूनही
पूर्णपणे विझलेले नाहीत
शुष्क आसवांत भिजूनही

2007-12-03T22:55:00.000-08:00

असहाय्य...............
माझी फ़ोटोग्राफ़ी माझ्या हातात कॅमेरा येण्यापूर्वी सुरु झाली. डोळ्याच्या कॅमे~यातून अगदी मनातल्या मेमरी स्टीकमध्ये बंदिस्त झालेले फ़ोटॊ कधी कधी डोळ्यासमोर आणलॆ तर मन अगदी सुन्न होऊन जातं......
त्यातलीच ही काही क्षणचित्रं........

वेळ: पहाटेचे ५ वाजले असतील……..कडाक्याची थंडी
आमची बस पुण्याला पोहोचली...सिग्नलला थांबलेली
बाहेर नुकतीच पहाट फ़ुटली होती
फ़ुटपाथवर झोपलेला तो काळासावळा माणूस
पायावर चिघळलेली भलीमोठी जखम
बाजूला शेकोटी पेटलेली
एक कोळसा त्याच्या जखमेवर लागला
तो विव्ह्ळला.............
हातपाय झटकू लागला, त्याला ऊठता येत नव्ह्तं
त्याची ती काळीठिक्कर जखम पेटत राहिली
पण कोणीही त्याच्याकडे लक्ष दिलं नाही
मी बसच्या खिडकीतून हे सगळं पहात होतो......असहाय्य्पणे
तो पण असहाय्य....पेटलेली जखम घेऊन जगणारा
मी पण असहाय्य.......मनातल्या मनात पेटलेला

2007-11-13T21:50:00.001-08:00

तुझी पुसटशी आठवण
अश्रुंचा बांध तोडून जाते
खोलवर दडपून ठेवलेल्या भावना
रक्तात पेट घ्यायला लागतात
रेशमी धाग्यांनी शिवलेली जखम
पुन्हा एकदा उसवली जाते
आणि वाहत्या रक्तावर कोणाचाच ताबा उरत नाही
सहन होत नसलेल्या वेदनांचे वादळ झेलत
सभोवताली माजलेल्या कोलाहलात
एका गडप अंधारी विश्वात
तुझ्या आर्त स्वरांचा ठाव घेत
मी नशिबाची सतार छेडत असतो

कौस्तुभ……

2007-11-13T21:48:00.000-08:00

माझी कविता कुठल्याच आनंदसागरात भिजलेली नाही
वा दु:खाच्या दरीतही कोसळलेली नाही
माझी कविता हा मी स्वत:चा घेतलेला शोध आहे
स्वत:च निर्माण केलेल्या प्रश्नांना
स्वत:च दिलेलं उत्तर आहे

माझे शब्द आहेत माझे स्वर
शब्दसतारीवर मी हात रक्तबंबाळ होईपर्यंत छेडलेले
ते आहेत असंख्य राग
मी नकळत आळवलेले

माझी कविता हि माझी अस्वस्थ्ता आहे
स्वस्थ होण्यासाठी केलेला
तो एक केविलवाणा प्रयत्न आहे

तुमच्यासाठी ते फ़क्त शब्द असतील
माझ्यासाठी माझी कविता
मी जगण्यासाठी घेतलेला
मोकळा श्वास आहे.......

कौस्तुभ……

2007-11-03T22:03:00.002-07:00

भावनाशुन्य जीवन जगावं लागेल
हे आधीच कळलं होतं
पुढची संकटं ओळखून
आधीच पाऊल वळलं होतं
म्हणून असेल कदाचित
तुझ्या जाण्याने दु:ख झालं नाही
कारण तुझं जाणं तुझ्याआधीच मला कळलं होतं........

kaustubh....

2007-11-03T22:03:00.001-07:00

खूप काही सांगायचं होतं
मनात साठवून ठेवलयं
शांत राहण्याच्या प्रयत्नात
रक्त गोठवून ठेवलंय
कधीतरी लागेल वणवा
वितळून सगळं जाईल
मनात साठवलेलं सगळं
डोळ्यातून वाहत जाईल

kaustubh......

2007-11-03T22:02:00.001-07:00

मृगजळामागे धावताना
कधी कधी भान राहत नाही
जिवाच्या तहानेमुळे
आपण मागेपुढे पाहत नाही
पाणी तिथं नव्हतंच
हे तिथं पोहोचल्यावर कळतं
आणखी एका मृगजळाच्या शोधात
आपलं पाऊल वळतं

kaustubh.....

2007-11-03T21:59:00.000-07:00

उजेडाच्या किरणाबरोबर
सुरू झालय माझा प्रवास
आकाशाला गवसणी घालणारे पंख घेऊन
माझ्यातला ज्वालामुखी
निथळतोय माझ्या घामातून
काळोख्या रात्रीची ती स्वप्नं
आता उजेडात चमकत आहेत
आणि तीच रात्र मला आता
नवीन स्वप्नं दाखवतेय
पूर्ण करण्याच्या आशेने.....

मीही जागेन तिच्या शब्दाला
कारण मला झोपवताना तीही जागली होती

kaustubh.....

2007-11-02T21:49:00.000-07:00

hello,
my this blog will be fully dedicated to my poems which will be either in hindi or marathi and rarely in english. your visit here is always welcomed!!!
Kaustubh