साडेअठ्ठावीस बामणांचे राष्ट्रगीत

उदेत्या सूर्याक केले सलाम

जन्माक घातले शेकडो गुलाम

शेण लासून केल्लो गोबोर

तोणाक फासून पुजले राम

विटाळाचे खाल्ले पाव

कमराक बांधले सगळे गांव

घामान पिकयल्ल्या धर्तीचेर

बाण तोपून केले घाव

पिंजऱ्यान घालून पालयली रात

दिवजां पेटोवंक दिली वात

पालखेफुडें नाचयल्यो दिवल्यों

कुंटणखान्यान लिपयली जात

अध्यात्माची धापली कूड

लासले गडे पेटोंवन चूड

देवचारांचे चोरून रोंट

हुबयले देव मारून बूड

स्वातंत्र्याचे गांवपाक गोडवे

एकठांय आयले सगळे बडवे

रक्त शिपून माखली कापडां

मनोवपाक सक्तीचे गुडीपाडवे

उभाल्ल्यो गुड्यों कापले फीत

साणिल्ल्याक दान म्हणपाची रीत

उभे आडवे मेळून गायता

साडेअठ्ठावीस बामणांचे राष्ट्रगीत

मतीविलय

 संपू दे हा शोक, देह बधीर होऊ दे
लयास जावो पृथ्वी, मतीविलय  होऊ दे

रातीस विझून गेली हि चंद्राची कोर
सूर्यालाही  विझव आता तारे तू चोर
सत्तेच्या नाकावर नाचे चिथावलेला मोर
तोच सर्वश्रेष्ठ साला तोच हरामखोर
ह्या भाडोत्री मुजऱ्याची सवय होउदे

तोफांच्या तालावर इथे डुलते लोकशाही
गर्भारले देश जरी बाप घरी नाही
किणल्या रक्तास होई सुकण्याची घाई
भुकेलेले बाळ शोधी मेलेली आई
इडापिडा परत येवो प्रलय होउदे

कोविड

इस दहशत से निकाले वो दरवाज़े तलाशता हूँ
मै रोने के लिए अब जनाज़े तलाशता हूँ

जिंदगीही ना रही तो उम्मीद कहाँ से लाये?
मैं ख्वाइशें पिरोने के लिए मुर्दे तलाशता हूँ

ये कैसी हिचकियाँ आती है, कौन करता है याद?
मै अस्पताल, शमशान, कब्रस्तान सब तलाशता हूँ

मर चुका है निज़ाम और रहबर का जमीर भी
इस वतन पे ओढ़ने के लिए एक कफ़न तलाशता हूँ

- कौस्तुभ

काष्टी आणि पुडव्याचे डायलेक्टीक

 हांवे विचाल्ले कार्ल मार्क्साक
मार्क्सबाब, नाल्ल रे कोणाचो?
माड पाडपी रेंदेराचो?
काय भाडकाराचो?
मार्क्स म्हणे, कोकोनट इज द न्यू ग्रास
नाल्ल तेजोच जो काडटा त्रास
मार्क्साक खबरना हांगसल्ले
काष्टी आणि पुडव्याचे डायलेक्टीक
थोडे पुडवे सोडून दिगंबर
काष्टेक रुचिक लागता बौध्दिक
चेड्डी घालून बॅण वाजोन
दसऱ्याक काडटा पुरसांव
खुर्साआड रावून दिता
रामराज्याचे शेरमांव

माझ्या विझण्याचा सोहळा

इथल्या चांदण्यांनाही होता
माझ्या हसण्याचा लळा
रात्र होण्याआधी संपवा
माझ्या विझण्याचा सोहळा

पाठ फिरवून जगाकडे मी
घ्यायला निघालो समाधी
कित्येक सरसावले पुढे
मागून कापण्या गळा

सावलीत पहुडल्या आश्रिताला
काय सांगू माझी व्यथा
मातीत रुजण्याचे शाप
अन सूर्य सोसण्याच्या झळा

माझ्या बदनामीचे का आहे
येथे वावडे कुणाला?
कोणी करावीच बातमी तर
काय लिहावा मथळा?

जगण्याच्या इच्छेविरुद्ध मी
भरतो जीवघेणे उसासे
मी निमंत्रले आहे मरण
श्वास करण्या मोकळा

- कौस्तुभ

कोपरा

निबिडाचा पत्ता विचारीत
तुझ्या घराची कोणी दाखवावी दिशा
तेव्हा तू व्यापून बसावंस आभाळ
आणि माझ्यासाठी नसावा तिथे एकही कोपरा

ह्या दरवेळच्या निरर्थकतेला झाटावर मारुन
आपण चालत जावं विरुद्ध दिशांनी
आणि गॅलिलिओने द्यावे संदर्भ
पृथ्वीला गोल(च) असण्याच्या शापाचे

खिडकी-1

खिडकीत रुतल्या गजांशी
हि सलगी संपत नाही
ना सांज विरत जाते
ना वारा कंपत नाही

तुळशीची रोपे आता
भासतात जीवघेणी
तू खुडून न्यावीस पाने
डोळ्यांत दाटवून पाणी

हे आभाळाचे ओझे
कोणाशी रिते करावे?
वक्षांत अडकल्या तुझिया
कुठल्या रात्रीला स्मरावे?

रह गये

हम रदीफ़ बदलते रह गये
वो मिसरे बदलते रह गये

क्या पूछे मरीजों का हाल जब
वो हकीम बदलते रह गए

हमने भेजना चाहा खत उन्हें
वो पता बदलते रह गये

हम बैठे ज़माने के पाबंद
वो ज़माना बदलते रह गये

अभी तो जानने लगे थे उन्हें
वो पहचान बदलते रह गये

हम रोजे तोड़ ना सके
वो चाँद बदलते रह गये

बौद्धिक षंढत्व

मी देऊ शकत नाही नवा विचार
ना शक्यता निर्माण करू शकतो क्रांतीची
मी लिहू शकतो फक्त आत्ममग्न स्वगतं
मला जमते फक्त माझे रडगाणे आभाळाएवढे करणे
मी गाठू शकतो केवळ निरर्थकतेचेच तळ
आशावादाचे कर्ज डोक्यावर घेऊन फिरणे
आता परवडत नाही
मी नाही लिहू शकत नवी कविता
कारण जमत नाही आता झटकून देणे
कुजलेल्या सौंदर्यशात्राचे ओझे
मी जाणीव करु शकत नाही समृद्ध
फक्त प्रसवू शकतो भूल
स्थळकाळाचे भान ठेवून
मी आता पत्करलेय बौद्धिक षंढत्व
आणि करत सुटलोय जयजयकार
कशाचही....

कटप्पाने बाहुबलीला का मारलं?

कैक दिवसांनी मला
एकाच प्रश्नाने घेरलं
कटप्पाने बाहुबलीला
का म्हणून मारलं?

हा राष्ट्रीय सुरक्षेचा प्रश्न आहे
देशाचं सार्वभौमत्व धोक्यात आहे
प्रश्नाची उकल झालीच पाहिजे
कटप्पाने असं का केलं
हे कळलंच पाहिजे
इतर प्रश्न तर रोज़च असतात
पण हे प्रकरण आहे खास
कटप्पाची इंटेन्ट कळेपर्यंत
सोडायचा नाही ध्यास
एरव्ही कोणी मारले कुणाला
आपल्याला काय घेणं
पण बाहुबलीच्या बापाचं
लागतो आपण देणं
म्हणून काळजी रास्त आहे
पर्सनल स्टेक जास्त आहे
देशभरात लोक सगळे
एकाच प्रश्नाने त्रस्त आहेत
काय झालं असेल त्यांच्यात
असं कसं घडलं?
कळलं का हो तुम्हाला,
कटप्पाने बाहुबलीला का मारलं?

थ्रीडी व्हीआर व्हीएफएक्स
हेच खरं आहे
बाहेरच्या बोरिंग रियॅलिटीपेक्षा
तेच बरं आहे
शेतकऱ्यांनी आत्महत्या करुदेत
अखलाक, पेहलू खान मरताहेत, मरुदेत
त्यांचे खून पाडले म्हणून
आपण रडायचं नाही
बाहुबलीच्या खुनाचं कुतूहल
आपण सोडायचं नाही
कुठल्या कटप्पाने आपल्यातल्या
संवेदनशीलतेला मारलं
आपल्यातला माणुसकीला आपण
कुठे नेऊन पुरलं?

ते जाऊद्यात
मला सांगा
कटप्पाने बाहुबलीला का मारलं?

भिंती

घरभर भरुन राहिलाय 

फणसाचा वास 

आणि आशाळभूतपणे बघतायत 

काटेरी परिपक्वतेने 

गुदमरलेल्या भिंती..

जाऊदेत...

आपण दोघं जर
दोन वर्षांपूर्वी
किंवा पाच वर्षांनंतर भेटलो असतो
तर सगळं जुळूनही आलं असतं कदाचित
तू माझी नखं रंगवली असतीस
मी तुझ्या पाठीवर
कविता गोंदल्या असत्या

जाऊदेत...
अश्या क्षणी
नशीबाला दूषण देण्यापेक्षा
एका अशाश्वत प्रेमाचं
अधुरं वचन देशील?

उत्कट

तुला तुझ्या आवेगासकट
कवेत घेताना
मला माझ्या अपूरेपणाचा अंदाज
येत राहतो
कसं जमतं तुला
सतत एवढं उत्कट राहणं?

किंवा कसंही...

चल ना डेटवर जाऊ 

डिनर करु दारु पिऊ

your place or mine ते ठरवत

मेक आउट करु

अशी जन्मांची ओळख वगैरे नसताना

घट्ट बिलगून झोपू

क्षणिक सहवासाचं थ्रिल आणि reassurance 

एका तपाच्या कमिटेड रेलशनशिपपेक्षा अधिक वाटेल

असं काहीतरी करु

सकाळी उठून awkward स्माइल्स एक्सचेंज करु

मिठी सोडवू

खाली जाऊन ब्रेकफास्ट/ब्रंच करु

बिल येइपर्यंत शांत राहू

मी ओला कॅब  मागवीन

तू त्यात बसून घरी जा

जाताना गुडबाय hug

फोरहेडवर किस दे

पब्लिक प्लेस असल्याने

स्मूच टाळू

कॅब  ज़रा पुढे गेल्यावर

'चलो एक बार फिर से'ची यूट्यूब लिंक

तू मला व्हाट्सएप्पवर पाठव

मी 'I love साहीर' असं रिप्लाय करीन

मानेवर उठलेली हिकी फेड होईपर्यंत

आपण शक्यतो बोलूया नको

किंवा कसंही...

देशभक्तिपर...

(1)

ऑफशोर कंपन्यांच्या डेस्कवर बसून
व्हॅलीची स्वप्नं रंगवीणाऱ्या
नीओलिबरलीझमच्या भडव्यांकडून
देशभक्तिपर प्रवचने ऐकायला
क्यूट वाटतं

(2)

पुण्यात 'आईची जय' हि शिवी आहे
आणि 'भारत माता कि जय'
हि देशभक्तिपर आरोळी आहे

ह्यातला फरक आणि साम्य
जेव्हा लक्षात येईल
तेव्हा दोन्ही उच्चारणे बंद करावी
कळावे
लोभ असावा

कश्मीर

काही रिकामी घरं
काही ओसाड गाव
एक दरी रोज पेट घेते
कश्मीर तिचं नाव

दऱ्यांत घुमतो आक्रोश
बर्फ़ात साकळताना रक्त
बंदूका ग्रेनेड धडाडू लागतात
आपण बातम्या पाहतो फ़क्त

कुणाचे राजकीय चोचले
कुणाचे राष्ट्रवादी अहंकार
झेलमच्या गर्भात उठलेला
कधी थांबेल हा संहार?

हातात मुलाचा फ़ोटो
चेहऱ्यावर हरवलेला भाव
एक आई दररोज घेउ पाहतेय
हरवलेल्या अर्भकांचा ठाव

बॅचलर्स

घरभर पसरलेला सिगरेटचा वास
हॉलमध्ये वाटीत पाणी घालून बनवलेले ऍश ट्रे
ओल्ड मॉंक किंगफ़िशर इत्यादी वगैरेच्या बाटल्या
सोफ़्याच्या फ़टीत रुतलेलं फ़रसाण
तंदूरीची हाडं
प्लेटवर सुकलेली ग्रेव्ही
त्यात चरणारी झुरळं
कवितांची काही पानं
पलाशचं "माएरी" आणि पियूषचं "हुस्ना"
आपल्या तारांवर प्रसवत कोपऱ्यात पडलेलं गिटार
रुममध्ये आडवे पडलेले बॅचलर्स
रुटीनच्या नाकावर टीच्चून
जागवलेली एक रात्र.....

पॅलेस्टाईन

तिथे निरागसतेचा खून चाललाय

इथे त्या रक्तसंहाराचं समर्थन चालू आहे

निष्पाप जीवांच्या मरणावर टाळ्या पिटणारी येडझवी मानसिकता

कुठल्या जिहादापेक्षा कमी नाही

आपलं आयुष्य पोकळ म्हणून

दुसऱ्यांच्या दु:खात सण शोधणाऱ्यांना

जेव्हा आपल्या गांडीखाली पेटलेल्या सुरुंगाची चाहूल लागेल

तेव्हा दुसऱ्या बाजूला पॉपकॉर्न घेऊन तुमचंही मरण एन्जॉय केलं जाईल

आणि तुम्हाला मारणारे किंवा मरु देणारे लोक तेच असतील

ज्यांचा आजपर्यंत तुम्ही उदो उदो करत आला आहात

तोपर्यंत चालू राहू द्या तुमचे अखंड राष्ट्रांचे जिहाद

आणि मध्यमवर्गीय कोशातलं कुजकं जगणं

कारण इतिहासापासून धडे घेतले नाहीत

तर तो परत जगण्याचा शाप इथे प्रत्येकाला मिळालेला आहे

मनाची कवने

लिहून काढ । मनाची कवने ।
शब्द उसने । घेवोनिया ॥

स्वत:ची दांभिकता । कर मान्य ।
होशील असामान्य । त्याच क्षणी ॥

भरतात सारे । जगण्याचे अर्ज ।
श्वासांचे कर्ज । काढोनिया ॥

नको वाहू । अपेक्षांचे ओझे ।
स्वप्न तुझे । जग आता ॥

स्वत:पुरते जगणे । म्हणजे स्वार्थ ।
हा अन्वयार्थ । जाणून घे ॥

कोणी काहीही । म्हणून ठेवले ।
सगळे त्यातले । खरे नसते ॥

तुझ्या क्रुसाचा । तुझ्यावरच भार ।
जगाला मार । फ़ाट्यावर ॥

काहीतरी लिही

तू बरेच दिवस काही लिहीलं नाहीयेस
कविता, चारोळ्या, लेक्चरच्या नोट्स
काही काही नाही
आणि प्लीज फ़ेसबुक स्टेटस सोडून काहीतरी दुसरं वाच
गुगल रीडर बंद झालंय
ह्या दुख्खात राहून काहीही उपयोग नाही
तुझी सर्जनशीलता, वैचारिक प्रगल्भता वगैरे
मांड ना लोकांपुढे..
मागच्या टुकार कवितेपेक्षा हि बरी होती हे तरी समाधान मिळेल
टाक फ़ेसबुकवर
तिथं डिसलाईकचा पर्याय नसतो लोकांना
आणि जगात असं वाईट वगैरे काही नसतं रे
बाहेर पाऊस वगैरे पडतोय (पुण्यातला झाला तरी शेवटी पाऊसच ना?)
लिही चार पाच कविता
धरणीने हिर्वा शालू पांघर्ला वगैरे
लिही रे काहीतरी
तुला नक्की कशाचा त्रास होतोय?
मिडीयामुळे होणारं ट्रिवियलाझेशन?
मोदी, राहुल, खैरलांजी, ऍसिडिटी? सांग ना..
लिही ना तू तसं
प्लीज काहीतरी लिही..

कविता न सुचण्याच्या मृतावस्थेवर
अग्दी असं आंग्लाळलेल्या जोडाक्षरी मराठीत
नवं आणलेलं पेन हरविण्याआधी
काहीतरी लिही