कविता का? कुणावर? कशासाठी?

कविता का? कुणावर? कशासाठी?
असले क्षुल्लक प्रश्न विचारु नये कधी
मनातल्या भावना मोकळेपणाने मांडत्या आल्या असत्या
तर कुणी कविता केली असती का कधी?

आधीच कळलं होतं.....

भावनाशुन्य जगावं लागेल हे आधीच कळलं होतं
पुढची संकटं ओळखून आधीच पाऊल वळलं होतं

तुझ्या जाण्याने फ़ारसं दु:ख झालं नाही कदाचित
तुझं जाणं तुझ्याआधीच मला कळलं होतं

मनातल्या आठवणींचा वृक्ष हलला होता जरासा
पिवळं होण्याआधीच तुझं पान गळलं होतं

यार कसले जपले तेही उलटलेच शेवटी
मरण्याआधीच त्यांनी माझं सरण जाळलं होतं

कुठल्याही कंपूत मला सामील केले नाही
येण्याआधीच माझं त्यांनी नाव गाळलं होतं

हल्ली माझ्या नकळत

पेनातून हल्ली
माझ्या नकळत
मनात दडवलेल्या गोष्टी
अलगद कागदावर उतरतात
मी तिऱ्हाईताप्रमाणे बघत राहतो
माझ्याच मन, पेन व हातानी
माझ्याविरुध्द चालविलेले हे डाव
आणि टेबलावर वाढत जाणारे
कवितांचे बाड!

काल भर चौकात

काल भर चौकात एका म्हाताऱ्यामागे
एक पिसाळलेला कुत्रा लागला
म्हातारा पळू लागला जिवाच्या आकांताने
पाहत होता बाजार सगळा
एवढ्यात कुठून कोण जाणे
एक काळं टि-शर्ट घातलेल्या माणसाने
झाडली कुत्र्यावर एक गोळी
कुत्रा तिथेच गतप्राण झाला
फ़ोडून एक किंकाळी
भेदरलेल्या म्हाताऱ्याभोवती
एव्हाना घोळका सारा जमला
त्या इसमाच्या नावानेही
जयघोष सुरु झाला
कोणी म्हणालं
त्या हिंदू माणासनं म्हाताऱ्याचा जीव वाचवला
तो म्हणाला "मी हिंदू नाही!"
आणखी कोणी म्हणालं
त्या मुस्लिम माणासनं म्हाताऱ्याचा जीव वाचवला
तो म्हणाला "मी मुस्लिम नाही!"
आणखी कोणीतरी बोलला की
त्या ख्रिस्ती माणासनं म्हाताऱ्याचा जीव वाचवला
तो म्हणाला "मी ख्रिस्ती नाही!"
ह्यावर त्याला लोकांनी विचारलं
’तु कोण आहेस?’
तो म्हणाला मी काही देव-धर्म मानत नाही
मी एक नास्तिक आहे
हे ऐकताच कोणीतरी ओरडलं
त्या हिंसक नास्तिकाने
एका कुत्र्याचा बळी घेतला
ठेचा त्याला!"

काल भर चौकत एका नास्तिकामागे
एक पिसाळलेला समाज लागला!

झाली सांज एकाकी

झाली सांज एकाकी
कोणी वाजवेना पावा
सूर हरपल्या मनी
कृष्ण दाटून का यावा?

का रंग मावळतीचे
आज काळॊखी बुडाले
का पंख परतीचे
आज नाही ऊडाले
काजळता संध्याकाळ
वाहे उदासीन हवा

अवघडलेला चंद्र
चांदणीही बुजलेली
अवेळीच्या काळोखाने
रातराणी कोमेजलेली
झुळूक हळवी येताच
उर का भरावा?

पिसे होई मन
धावे दिशाहीन
वाट चाले आंधळी
क्षितिजात होता लीन
सैरभैर धरणीला
कंप का फ़ुटावा?

एकटे आपण घाबरलेले

एकटे आपण घाबरलेले
स्वत:त कुठेतरी गुंतलेले
स्वैर भटकणा~या मनासोबत
आपणही कुठेतरी भरकटलेले

नात्यांपासूनी दूर अन कोंडलेली दारे
सुर्यही अंधारलेला, घुस्मटलेले वारे
मन चंद्र, जळे एकटेच
न लुकलुकती तारे

न सरती आता राती
नुसत्याच वाती जळती
करुन किव जगण्याची
उरकतो आठवणींची माती

मग दिसतो एक वाडा
दूर गावात वसलेला
एक तटस्थ चेहरा
सुर्यास्त बघत बसलेला

काही आकृत्याच दिसती
नाचताना, बागडताना
मीही मग होतो
त्यांच्यातलाच एक तान्हा

मग आई कुठूनशी येते
अन दिवा लावूनी जाते
कुशीत तिच्या त्या रात्री
सारे घर झोपी जाते

आई मात्र एकटिच
हलकेच डोळे टिपते
आर्त स्वरात एकटिच
अंगाई गात राहते

मी हळूच होतो जागा
ह्या गावाकडच्या स्वप्नातून
अन वाट चालतो शहराची
माणसांच्या तुंबलेल्या गटारातून

जिथे भावनाच झाल्या पोरक्या
वेदनांना, स्पंदनांना
आणि कान झालेत बहिरे
गर्भी आक्रोशणा~या रुदनांना

अश्रु पुसण्यास कोणी नाही
डोळे खोल, सुस्तावलेले
सभोवताली नाही कोणीच
एकटे आपण असेच......घाबरलेले

गुलजार

गुलजार,
जेव्हा माझ्या भावना बनतात तुझे शब्द
तेव्हा तू आणि मी
चालत राहतो एक अनामिक वाट
वाटेवर तू शिंपीत जातोस
तुझ्या शब्दभांडारातले मोजकेच शब्द
मी ते वेचत असतो तुला दाद देत
तुझ्याही कल्पनांना मग धुमारे फ़ुटू लागतात
व जेव्हा तू ठेवतोस माझ्या वेदनांवर बोट
तेव्हा मात्र तू होतोस असह्य
पण तरीही का कोण जाणे, तुझा आवाज ऐकत रहावासा वाटतो
तु केलेल्या माझ्या असह्य वेदनेवरच्या सुसह्य कोटीला
साथ असते वाहणा~या अश्रुंची
आणि इथं घडतो एक संगम
तुझे शब्द व माझ्या अश्रुंचा
ज्यात मी अथांग बुडतो
काही वेदना विसरण्यासाठी
तर काही ताज्या करण्यासाठी