एकटे आपण घाबरलेले

एकटे आपण घाबरलेले
स्वत:त कुठेतरी गुंतलेले
स्वैर भटकणा~या मनासोबत
आपणही कुठेतरी भरकटलेले

नात्यांपासूनी दूर अन कोंडलेली दारे
सुर्यही अंधारलेला, घुस्मटलेले वारे
मन चंद्र, जळे एकटेच
न लुकलुकती तारे

न सरती आता राती
नुसत्याच वाती जळती
करुन किव जगण्याची
उरकतो आठवणींची माती

मग दिसतो एक वाडा
दूर गावात वसलेला
एक तटस्थ चेहरा
सुर्यास्त बघत बसलेला

काही आकृत्याच दिसती
नाचताना, बागडताना
मीही मग होतो
त्यांच्यातलाच एक तान्हा

मग आई कुठूनशी येते
अन दिवा लावूनी जाते
कुशीत तिच्या त्या रात्री
सारे घर झोपी जाते

आई मात्र एकटिच
हलकेच डोळे टिपते
आर्त स्वरात एकटिच
अंगाई गात राहते

मी हळूच होतो जागा
ह्या गावाकडच्या स्वप्नातून
अन वाट चालतो शहराची
माणसांच्या तुंबलेल्या गटारातून

जिथे भावनाच झाल्या पोरक्या
वेदनांना, स्पंदनांना
आणि कान झालेत बहिरे
गर्भी आक्रोशणा~या रुदनांना

अश्रु पुसण्यास कोणी नाही
डोळे खोल, सुस्तावलेले
सभोवताली नाही कोणीच
एकटे आपण असेच......घाबरलेले

गुलजार

गुलजार,
जेव्हा माझ्या भावना बनतात तुझे शब्द
तेव्हा तू आणि मी
चालत राहतो एक अनामिक वाट
वाटेवर तू शिंपीत जातोस
तुझ्या शब्दभांडारातले मोजकेच शब्द
मी ते वेचत असतो तुला दाद देत
तुझ्याही कल्पनांना मग धुमारे फ़ुटू लागतात
व जेव्हा तू ठेवतोस माझ्या वेदनांवर बोट
तेव्हा मात्र तू होतोस असह्य
पण तरीही का कोण जाणे, तुझा आवाज ऐकत रहावासा वाटतो
तु केलेल्या माझ्या असह्य वेदनेवरच्या सुसह्य कोटीला
साथ असते वाहणा~या अश्रुंची
आणि इथं घडतो एक संगम
तुझे शब्द व माझ्या अश्रुंचा
ज्यात मी अथांग बुडतो
काही वेदना विसरण्यासाठी
तर काही ताज्या करण्यासाठी

अवेळीच्या पावसा

मी म्हटलं पावसाला
"अरे अवेळीच्या पावसा
असा कोसळू नको पुन्हा पुन्हा"
पाऊस म्हणाला
"वरुन(ण) ऑर्डर आली
यात माझा काय गुन्हा?"

संतानाही आता कॉम्प्यूटरचा संग...

संतानाही आता । कॉम्प्यूटरचा संग
लॅपटॉप हॅंग । तुकोबाचा ॥

अभंग ऑनलायन । वाचते विठामाय
केला रिप्लाय । विठ्ठलाने ॥

अभंग रेकॉर्डेड । ऐकता गोड ।
मदरबोर्ड । पावन झाला ॥

सोडली लेखणी । धरता किबोर्डाचा संग ।
टायपिले अभंग । सेकंदात ॥

अवघी नगरी । कॉम्प्यूटरमय झाली ।
सिलिकॉन व्हॅली । पंढरीची ॥

तुका म्हणे आता । पुरे पंढरीची वारी
पाहिलेली बरी । इंटरनेटावरी ॥

Valentine Day Special....चारोळ्या....

हल्ली स्वप्नात रोज
तुझीच चाहूल लागते
स्वप्न पाहण्यासाठी मग
रात्रही माझ्यासोबत जागते

हल्ली तू समोर दिसलीस की
नजर लगेच दुसरीकडे वळते
मनात चाललेली धाकधूक
डोळ्यांनाही बरोबर कळते

तुझ्याशी बोलून आल्यावर
मी मनाशी हसत राहतो
तू विणलेल्या शब्दांच्या जाळ्यात
रात्रभर फ़सत राहतो

काय असेल ती रात्र
जिला जोडलेली नसेल पहाट
लखलखणा~या चांदण्यावर मग
सूर्यही जळेल अफ़ाट

मुखवटा

“आणखी नाही जमणार मला
असं मुखवटा घालून जगणं
खोट्या तत्वांशी सांगड घालून
स्वत:कडेच चोरून बघणं”

तू भेटतोस अजूनही
शब्द रखडून टाकलेल्या
कागदातून जिवंत हो‌ऊन
तू माझ्याशी बोलतोस
तू सोडलेल्या श्वासातूनच
तू घेतोस जन्म
आणि एरव्ही तुझ्याबरोबर मरून गेलेल्या भिंती
धडधडत्या ह्रुदयाने पेटून ऊठतात आजव्या दिवशी
मी मात्र स्तब्ध बसून असतो
तुझा पुनर्जन्म अनुभवत
आणि मग मी ग्लास भरतो
फ़ेसाळलेली बी‌अर रिचवल्यानंतर
तुला माझ्यात भिनवत राहतो
तुला माझ्यात जीवंत करतो